Ο δράκος της Ρόδου: Ένας «Σήφης» του Μεσαίωνα!

Ο δράκος της Ρόδου: Ένας «Σήφης» του Μεσαίωνα!



Διαδώστε το

Στη κεντρική Ευρώπη του Μεσαίωνα κυκλοφορούσαν άπειρες ιστορίες και θρύλοι για δράκους που ρήμαζαν και απειλούσαν πόλεις και χωριά και στους οποίους θυσίαζαν συχνά μια κοπέλα για να κατευνάσουν την οργή και τη μανία τους. Πολλοί είναι επίσης οι ήρωες που αναμετρήθηκαν με τα τέρατα αυτά και τα νίκησαν, με πιο γνωστό ίσως τον μυθικό Γερμανό ήρωα Ζίγκφριντ, ο οποίος έκανε μπάνιο στο αίμα του σφαγμένου δράκου και έγινε (σχεδόν) άτρωτος.

 

Ελάχιστοι γνωρίζουν όμως ότι ένας τέτοιος… δράκος ζούσε στη Ρόδο και τρομοκρατούσε τους κατοίκους του νησιού, και μάλιστα σε χρόνους ιστορικούς, τον 14ο αιώνα. Η ιστορία του εμπεριέχει σχεδόν όλα τα στοιχεία των μεσαιωνικών θρύλων, με αποκορύφωμα τον γενναίο ιππότη που αναμετρήθηκε με το θηρίο και το σκότωσε.

 

Σύμφωνα λοιπόν με το θρύλο, στα μέσα περίπου του 14ου αιώνα, όταν η Ρόδος βρισκόταν υπό την κυριαρχία των ιπποτών του τάγματος του Αγίου Ιωάννη, όλο το νησί ζούσε με το φόβο ενός τεράστιου δράκου. Αυτός φέρεται να ζούσε σε μια περιοχή που τότε την αποκαλούσαν «Mal Paso» (δηλαδή «κακό πέρασμα»), λίγα μίλια μακριά από την πόλη της Ρόδου, σε έναν λόφο όπου βρισκόταν το παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου. Στην περιοχή αυτή βρισκόταν τότε ένας μεγάλος βάλτος, και πολλοί προσκυνητές, παιδιά και βοσκοί κινδύνευαν από την παρουσία του και συχνά εξαφανίζονταν χωρίς να αφήσουν ίχνη, γεγονός που έκανε όλους να πιστεύουν ότι είχαν γίνει βορά του δράκου.

 

Ο ήρωας ιππότης

 

Ο δράκος φέρεται να είχε φολίδες που δεν μπορούσε να διαπεράσει κανένα σπαθί, καμία λόγχη ή βέλος. Διάφοροι Ιωαννίτες ιππότες είχαν προσπαθήσει να εξοντώσουν το τέρας, αλλά κανείς δεν το είχε καταφέρει και δεν επέστρεψε πίσω. Εντέλει, ο Μέγας Μάγιστρος του τάγματος, ο Ελιόν ντε Βιλνέβ, απαγόρευσε με διάταγμα οποιαδήποτε επίθεση στο θηρίο.

 

Ωστόσο, ένας νεαρός ιππότης, ο Ντιεντονέ ντε Γκοζόν, αψήφησε τη διαταγή του Μέγα Μάγιστρου και μετά από την κατάλληλη προετοιμασία κίνησε να αναμετρηθεί με το δράκο. Οι ιστορίες για την πάλη που ακολούθησε διαφέρουν ως προς τις επιμέρους λεπτομέρειές του, όλες όμως συμφωνούν ότι το σκότωσε επειδή κατάφερε να μπήξει στο σπαθί του στη μαλακή κοιλιά του ζώου, η οποία δεν προστατευόταν από τις αδιαπέραστες φολίδες (κάτι αντίστοιχο έπραξαν στους μύθους όλοι οι εξολοθρευτές δράκων!). Στη συνέχεια, έκοψε το κεφάλι του τέρατος και το μετέφερε στην πόλη της Ρόδου, το οποίο τοποθετήθηκε πάνω από μια πύλη των τειχών.

 

Αρχικά, σύμφωνα πάντα με την παράδοση, ο Μέγας Μάγιστρος ήθελε να τιμωρήσει τον Ντιεντονέ ντε Γκοζόν, καθώς είχε αψηφήσει τις διαταγές του, αλλά ακολούθως, κατόπιν διαμαρτυρίας του πλήθους, αναίρεσε. Μάλιστα, όταν πέθανε ο Βιλνέβ, ο Ντε Γκοζόν χρίστηκε νέος Μέγας Μάγιστρος του τάγματος. Όταν πέθανε το 1353 έγραψαν στον τάφο του την επιγραφή «Extinctor Draconis», δηλαδή «εξολοθρευτής του δράκου».

 

Να σημειωθεί ότι η αναμέτρηση του Ντιεντονέ ντε Γκοζόν με τον δράκο εξυμνήθηκε σε ένα ποίημα, που γράφτηκε από το μεγάλο Γερμανό ποιητή Φρίντριχ φον Σίλερ.

 

Κροκόδειλος ο δράκος

 

Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, η ιστορία αυτή φαντάζει προϊόν φαντασίας. Όμως σε αντίθεσή με τους μεσαιωνικούς θρύλους, τα πρόσωπα είναι αναμφισβήτητα υπαρκτά, γεγονός που δημιουργεί ποίκιλλα ερωτήματα, αν μη τι άλλο, για την «ταυτότητα» του δράκου της Ρόδου. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι το θεριό ήταν στην πραγματικότητα ένας… κροκόδειλος που, σαν τον περιβόητο «Σήφη» της Κρήτης που έχει μαγνητίσει τους τελευταίους μήνες το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στη χώρα μας, είχε καταλήξει, άγνωστο με ποιον τρόπο, στο νησί. Εικάζεται ότι τον κροκόδειλο μπορεί να άφησαν στη Ρόδο Μαμελούκοι πειρατές από την Αίγυπτο – οι κροκόδειλοι του Νείλου μπορούν να φτάσουν τα 6 μέτρα, με αποτέλεσμα ένα τέτοιο παντελώς άγνωστο για τους Ροδίτες μεγάλο και… πεινασμένο ζώο να μοιάζει στα μάτια τους όντως με δράκο!

 

Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κρανίο του «δράκου» τοποθετήθηκε πάνω από μια πύλη των τειχών, όπου μπορούσε κανείς να το δει ακόμα και μερικούς αιώνες αργότερα. Γράφτηκε ότι το κρανίο ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό ενός αλόγου. Μάλιστα, κάποιος που το είδε αιώνες αργότερα, όταν πια οι άνθρωποι δεν πίστευαν πια τόσο εύκολα σε μυθικά θεριά, είχε αποφανθεί ότι πρόκειται για το κρανίο ενός κροκόδειλου…

Σχόλια


« Επιστροφή

Άλλα άρθρα...

Πρώτο θέμα